Alleen.
Vandaag voel ik mij weer dat kleine meisje,
Verdrietig en alleen.
Nergens kan ik heen.
Niemand om mee te praten.
Ik voel me vreselijk verlaten.
Niets wat mij blij kan maken.
Verdwaald loop ik rond in huis.
Op zoek naar warmte om mij heen.
Maar ik voel mij alleen zo vreselijk alleen.
Verdrietig kijk ik naar buiten.
Het liefst zou ik de gordijnen sluiten.
In het donker ziet niemand dat ik ween.
Marianne maart 1997.